COMMUNISTISCHE PARTIJ HOLLAND (CPH)

De CPH was sind 1919 de naam van de in 1909 opgerichte SDP. De CPH streefde naar een klassenloze maatschappij, waarbij de productiemiddelen en grond in handen van de staat waren. zij was onderdeel van de Derde internationale, het samenwerkingsverband van communistische partijen in de wereld. De Russische Revolutie en de Sovjet-Unie werden als voorbeelden beschouwd. In 1935 werd de naam gewijzigd in Communistische Partij van Nederland (CPN)

De CPH vormde de politieke tak van een kleine communistische zuil, waarvan onder meer ook een eigen krant, De Tribune en een eigen vakbond, de Rode Vakcentrale, deel uitmaakten. Voormannen van de CPH waren Lou de Visser en David Wijnkoop.

BEGINSELEN

De CPH streefde naar de vervanging van de Kapitalistische maatschappij door een communistische staat, waarbij de macht in handen zou zijn van het proletariaat. Dat doel moest bereikt worden via een revolutionaire weg, waarbij het klassenbewustzijn van de arbeiders als drijvende kracht kon dienen.

ANDERE STRIJDPUNTEN WAREN

1-strijd tegen het imperialisme en bevrijding van Nederlands-Indie (Indie los van Holland)

2-Afbraak van het militarisme en bewapening van de arbeidende klasse.

3-Afschaffing van het koningschap, de Raad van State en de Eerste Kamer.

4-Invoering van een volksreferendum en volksinitatief.

5-Aanwijzing van ambtenaren door de kiezers.

6-Invoering van lekenrechtspraak.

7-Recht op behoorlijk wonen.

8-Recht op kosteloos neutraal onderwijs.

9-Afschaffing van loonbelasting en accijnzen.

10-Betere arbeitswetgeving en sociale wetgeving.

11-Onmiddelijke diplomatieke betrekkingen met de Sovjet-Unie en erkenning van die staat.

HISTORISCHE ONTWIKKElINGEN.

De CPH was een voortzetting van de SDP en sloot zich direct aan bij de Derde Socialistische Internationale, die door de Sovjet-Unie werd gedomineerd.

De partij ageerde niet alleen tegen het kapitalisme, maar voerde ook een felle strijd tegen de SDAP, zij beschuldigde die partij ervan knecht te zijn van de kapitalisten.

Op het gebied van de koloniale politiek ging de CPH verder dan alle andere partijen, door zich vierkant achter de eisen van de Indonesische nationalisten te scharen en te pleiten voor onafhankelijkheid van Nederlands Indie.In 1933 werden twee Indonesiers namens de CPH in de Tweede Kamer gekozen, waarvan er uiteindelijk een, Roestam Effendi zitting nam.

AFSPLITSINGEN

De CPH kreeg diverse malen te maken met conflicten en afsplitsingen. In 1920 verlieten vooraanstaande leden als Gorter en de sterrenkundige Anton Pannekoek de partij, omdat zij voorstanders waren van radencommunisme, naar Sovjet-model.

In 1925 moesten Wijnkoop en van Ravesteyn op aandrang uit Moskou de partij te verlaten, en kreeg de arbeider Lou de Visser de leiding van de partij. Bij de verkiezingen van dat jaar namen er twee communistische partijen deel aan de verkiezingen. De Visser voerde de naam Communistische Partij Holland, sectie Communistische Internationale en de andere stond bekend als Communistische Partij Wijnkoop. Na enige jaren werd de splitsing weer ongedaan gemaakt, en keerde Wijnkoop terug in de CPH.

Een groep rond de journalist Henk Sneevliet, verliet in 1929 de CPH en richtte de Revolutionair Socialistische Partij op, die nauwe banden had met een kleine vakbond, het Nationaal Arbeids Secretariaat.

PERSOONLIJKHEDEN

De voorman van de SDP, David Wijnkoop, leidde tot 1925 ook de CPH. Zijn rol werd daarna overgenomen door Lou de Visser.De Visser was van eenvoudiger komaf dan de intellectuele Wijnkoop. Im felheid van debatteren deden beiden niet voor elkaar onder.De Visser werd als kamerlid twee keer uit de vergadering verwijderd, vanwege onwelvoeglijk taalgebruik. In 1932 en 1934 trachtten de communisten op Prinsjesdag de opening van de Staten-Generaal te verstoren, door in de Ridderzaal leuzen te roepen.

ELECTORAAT

De CPH had vooral aanhang onder arbeiders in de grote steden en in industriele gebieden, zoals de Zaanstreek. In de gemeenteraad van Amsterdam had de CPH een middelgrote fractie. Ook onder intellectuelen waren aanhangers van de CPH te vinden, zoals de historicus Jan Romein, de schrijfster Augusta de Wit, en de ingenieur Dirk Schemerhorn, Deze laatste, een broer van de latere premier, was betrokken bij de bouw van Metro in Moskou.

De CPH had steeds twee a drie zetels in de Tweede Kamer. EINDE

 

 

Welkom op de homepage van de Communistische partij Holland. Ik heb deze naam gekozen om dat deze Communistische partij voordat het De CPN werd, De geschiedenis na te pluizen wat goed was in mijn ogen en niet. meer een Communistische Geschiedenis. De Communistische Partij Holland bestaat dus niet meer ik bericht er alleen maar over. veel plezier hier. 

Wat de CPN betreft ik was een hele tijd lid van en ben van mening dat ze nog hadden kunnen bestaan indien er na de oorlog geen mensen in het hoofdbestuur hadden toegelaten die de partij uit wouden schakelen en slaagden daarin met sucses ik noem Paul de Groot, Een revisionist die de opdracht had om de cpn ten val te brengen. Er is natuurlijk veel meer aan de hand met de cpn. Voor de Tweede Wereldoorlog en vlak erna was het in orde met de cpn toen men ook Stalin nog Eerde en het was in zekere zin nog een Marxistis-Leninistise partij maar er zit een fals luchtje aan de cpn Ook de zo hoog geprezen Markus Bakker geloofde de Goebbels versie over de Kwestie Katyn. Katyn was een bos in Rusland waar de Duitse SS Duizenden Poolse officieren executeerde en de schuld kreeg Stalin en Beria. over Katyn meer op de volgende pagiena,s

 

Het is onze taak als communist de weg te timmeren naar een socialistische samenleving. Die weg is aangewezen door Marx, Engels.Lenin en Stalin. Over de leugenindustrie gesproken.De volkeren van de kapitalistische wereld mogen niet weten hoe de vork in de steel zit. Op die wijze handhaaft het kapitalisme de status quo. Daarom worden we al 100 jaar, dag en nacht op industriele wijze bedrogen.Daarom fungeren grote leiders als Lenin en Stalin en alle afgeleiden daarvan als kop van jut.